1Why do You stand far off, Lord?
Why do You hide Yourself in times of trouble?
2In arrogance, the wicked hunt down the weak.
They are caught in the schemes that they devise.
3For the wicked boasts of his heart’s cravings.
He blesses the greedy and condemns the Lord.
4The wicked, in the pride of his face,
has no room in his thoughts for God.
5His ways are prosperous at all times.
He is arrogant, and Your laws are far from his sight.
As for all his adversaries, he sneers at them.
6He says in his heart, “I shall not be shaken.
For generations I shall have no trouble.”
7His mouth is full of cursing, deceit, and oppression.
Under his tongue is mischief and iniquity.
8He lies in wait near the villages.
From ambushes, he murders the innocent.
His eyes are secretly set against the helpless.
9He lurks in secret as a lion in his ambush.
He lies in wait to catch the helpless.
He catches the helpless when he draws him in his net.
10The helpless are crushed.
They collapse.
They fall under his strength.
11He says in his heart, “God has forgotten.
He hides His face.
He will never see it.”
12Arise, Lord!
God, lift up Your hand!
Don’t forget the helpless.
13Why does the wicked person condemn God,
and say in his heart, “God won’t call me into account”?
14But You do see trouble and grief.
You consider it to take it into Your hand.
You help the victim and the fatherless.
15Break the arm of the wicked.
As for the evil man, seek out his wickedness until You find none.
16The Lord is King forever and ever!
The nations will perish out of His land.
17Lord, You have heard the desire of the humble.
You will prepare their heart.
You will cause Your ear to hear,
18to judge the fatherless and the oppressed,
that man who is of the earth may terrify no more.
1In finem, pro occultis filii. Psalmus David. 2Confitebor tibi, Domine, in toto corde meo; narrabo omnia mirabilia tua. 3Lætabor et exsultabo in te; psallam nomini tuo, Altissime. 4In convertendo inimicum meum retrorsum; infirmabuntur, et peribunt a facie tua. 5Quoniam fecisti judicium meum et causam meam; sedisti super thronum, qui judicas justitiam. 6Increpasti gentes, et periit impius: nomen eorum delesti in æternum, et in sæculum sæculi. 7Inimici defecerunt frameæ in finem, et civitates eorum destruxisti. Periit memoria eorum cum sonitu; 8et Dominus in æternum permanet. Paravit in judicio thronum suum, 9et ipse judicabit orbem terræ in æquitate: judicabit populos in justitia. 10Et factus est Dominus refugium pauperi; adjutor in opportunitatibus, in tribulatione. 11Et sperent in te qui noverunt nomen tuum, quoniam non dereliquisti quærentes te, Domine. 12Psallite Domino qui habitat in Sion; annuntiate inter gentes studia ejus: 13quoniam requirens sanguinem eorum recordatus est; non est oblitus clamorem pauperum. 14Miserere mei, Domine: vide humilitatem meam de inimicis meis, 15qui exaltas me de portis mortis, ut annuntiem omnes laudationes tuas in portis filiæ Sion: 16exultabo in salutari tuo. Infixæ sunt gentes in interitu quem fecerunt; in laqueo isto quem absconderunt comprehensus est pes eorum. 17Cognoscetur Dominus judicia faciens; in operibus manuum suarum comprehensus est peccator. 18Convertantur peccatores in infernum, omnes gentes quæ obliviscuntur Deum. 19Quoniam non in finem oblivio erit pauperis; patientia pauperum non peribit in finem. 20Exsurge, Domine; non confortetur homo: judicentur gentes in conspectu tuo. 21Constitue, Domine, legislatorem super eos, ut sciant gentes quoniam homines sunt.
22Ut quid, Domine, recessisti longe; despicis in opportunitatibus, in tribulatione? 23Dum superbit impius, incenditur pauper: comprehenduntur in consiliis quibus cogitant. 24Quoniam laudatur peccator in desideriis animæ suæ, et iniquus benedicitur. 25Exacerbavit Dominum peccator: secundum multitudinem iræ suæ, non quæret. 26Non est Deus in conspectu ejus; inquinatæ sunt viæ illius in omni tempore. Auferuntur judicia tua a facie ejus; omnium inimicorum suorum dominabitur. 27Dixit enim in corde suo: Non movebor a generatione in generationem, sine malo. 28Cujus maledictione os plenum est, et amaritudine, et dolo; sub lingua ejus labor et dolor. 29Sedet in insidiis cum divitibus in occultis, ut interficiat innocentem. 30Oculi ejus in pauperem respiciunt; insidiatur in abscondito, quasi leo in spelunca sua. Insidiatur ut rapiat pauperem; rapere pauperem dum attrahit eum. 31In laqueo suo humiliabit eum; inclinabit se, et cadet cum dominatus fuerit pauperum. 32Dixit enim in corde suo: Oblitus est Deus; avertit faciem suam, ne videat in finem. 33Exsurge, Domine Deus, exaltetur manus tua; ne obliviscaris pauperum. 34Propter quid irritavit impius Deum? dixit enim in corde suo: Non requiret. 35Vides, quoniam tu laborem et dolorem consideras, ut tradas eos in manus tuas. Tibi derelictus est pauper; orphano tu eris adjutor. 36Contere brachium peccatoris et maligni; quæretur peccatum illius, et non invenietur. 37Dominus regnabit in æternum, et in sæculum sæculi; peribitis, gentes, de terra illius. 38Desiderium pauperum exaudivit Dominus; præparationem cordis eorum audivit auris tua: 39judicare pupillo et humili, ut non apponat ultra magnificare se homo super terram.